Tuesday, May 20, 2008

झाले मोकळे आकाश - २


त्यांच्या बंगल्याशेजारच्या अपार्टमेंटमध्ये तळमजल्यावर एक छोटा फ्लॅट होता. बरीच वर्षे तो फ्लॅट बंद होता. त्याच्या खोलीच्या अगदी खिडकीसमोर त्या फ्लॅटची खिडकी होती. त्याला कायम वाटायचं, या फ्लॅट मध्ये कोणी रहायला आले तर किती छान होईल.. अभ्यासचा कंटाळा आला की हळूच समोरच्या खिडकीतून पलिकडे डोकावता येइल..पलिकडे कोणी असेल तर मस्त गप्पा मारता येतील.. अगदीच नाहीतर टिव्ही दिसला तरी चालेल..पण हाय.. ! ती खिडकी कधीच उघडली नाही.
अभि आता इंजिनियरिंगच्या पहिल्या वर्षाला होता. बारावीची सुट्टी मनसोक्त उपभोगल्यानंतर कॉलेज नुकतेच कुठे सुरु झाले होते. एका दुपारी कॉलेज मधून आल्यावर तो पलंगावर लोळत पडला होता. अचानक त्याला समोरची खिडकी उघडलेली दिसली.
’आजी..अंग समोरच्या फ्लॅटच्या खिडकी उघडली आहे आज..कोणी रहायला आलं वाटतं इथे?’
त्याने तिथूनच आजीला हाक मारली.
तिच्या उत्तराची वाट न बघता, तो खिडकीतून डोकवू लागला. समोरच्या घरात सामानाची आणि माणसांची गजबज होती.. कोणीतरी काकू सामान लावण्याच्या सुचना देत होत्या...
’चला.. आता थोडे दिवस तरी अभ्यास करता करता टाईमपास करता येइल..’अभिने विचार केला.
एक-दोन दिवसात त्याला जाणवले, समोर फक्त दोनच व्यक्ती रहायला आल्या आहेत.एक मध्यमवयीन काकू आणि एक मुलगी.. बहुदा माय-लेकी असाव्यात. त्याच्या कल्पनेप्रमाणे पलिकडचा टि.व्ही वगैरे काही दिसत नव्हता..’so boring ! काही उपयोग नाही समोरची खिडकी उघडून !’ तो जरा वैतागलाच !
आजीने तिच्या सवयीप्रमाणे माहिती काढलीच.
जेवताना कधीतरी आजी आईला सांगत होती, ’ब्राम्हणाचे कुटुंब आहे बरं..कुलकर्णी आडनाव आहे.’
’हे बरं झालं.. उगीच नको नको ते वास सहन करायला लागायचे नाहीतर..’ इति आई !
’दोघीच मायलेकी आहेत. नव-राची बद्ली झालीय तिच्या, तिकडे गुजरातला.लेकीच्या शिक्षणासाठी इथे राहिल्यात दोघी. कंपनीचे घर सोडावे लागले, म्हणून इथे राहिल्या आल्यात..’ आजीनी सविस्तर माहिती सांगितली..
समोरच्या खिडकीत एक टेबल खुर्ची लागली. आणि मग ती मुलगी त्याला त्या खुर्चीत रोज दिसू लागली. ती तिची खोली होती बहुतेक.. कधी रेडिओचा आवाज यायचा.. तर कधी एखाद्या गाण्याबरोबर तिचाही आवाज ऐकू यायचा. त्याला जाणवलं, बरंच बर गाते ही !
हल्ली तिचं दर्शन रोजच घडत होतं...कधी-कधी सोसायटीतल्या मुलींच्या घोळक्यात तर कधी सायकलवरुन जाता-येता.. नकळत केव्हातरी नजरेला नजर भेटली.. आणि मग त्याला छंदच जडला, नजरेचा खेळ खेळायचा..तिलाही कदाचित ते जाणवत होतं. तिला बावरायला व्हायचं एकदम..नजर चोरुन ती हळूच हसायची..
'आयला! ! काय गोड हसते ही...!’ अभिला वेड लागले होते तिच्या हसण्याचे..
गप्पा मारतानाही अभिची नजर काय शोधत असते हे एव्हाना मित्रांच्याही लक्षात आले होते...
ती मैत्रिणींबरोबर जवळपास असली की मग ह्यांना चिडवण्याला जोर यायचा, त्याला ऐकवलं जायचं.. ’मेरे सामने वाले खिडकी में...’!
-------------------------------------------------------------------------------
'May I speak to Nitika?'
'ya, speaking..'
'Nitika, this is Abhijit joshi, leading xyz project team. we are looking for a abc skilled resouce, and received your resume. Is this a good time to talk to you?'
'Yes, we can continue abhijit..'
अभिने नितीकाचा technical interview घेतला. interview त्याच्या अपेक्षेपेक्षाही जास्त चांगला झाला.
’Is it feasible for you to meet personally day after tomm..?'
'sure, at what time?'
'11.00 am?'
'ok, I will reach there.'
'ok then see u..'
'bye, Nice Speaking with you Abhijit..'
--------------------------------------------------------------------
फोन ठेवता क्षणी, नितीकाच्या लक्षात आले, अरे आपण आत्ता ’अभिजीत जोशी’ नावाच्या व्यक्तीशी बोललोय! तिच्या उदास चेह-यावर हलकेसे हसू आले..
’त्यात काय एका नावाची कितीतरी माणसे असतात, आणि हे नावही किती common आहे ! हा अभिच असेल कशावरुन?’ तिने स्वत:लाच विचारले !
’पण आवाज तर त्याच्यासारखाच वाटला..’ नितीकाचे खोल गेलेले डोळे, अचानक चमकले.
’असेलही कदाचित..’ तिने पुन्हा ई-सकाळ मध्ये डोके खुपसले.

--------------------------------------------------------------------

क्रमश:

2 comments:

abhijit said...

Interesting ! awaiting for next part.

Jugal said...

Mukta
"Zale Mokale Akash"
Ek atishay changala aani dekhana prayatna aahe jari pahila asla tari, pan story madhala interlinking aajun chan karta aala asta pan kahi harkat nahi he sudha khup chan aahe...
keep it up.....