Wednesday, May 21, 2008

झाले मोकळे आकाश - 3


आज अभि सकाळपासूनच बेचैन होता. ऑफिसची तयारी करताना ही गोंधळला होता...आईच्याही लक्षात आले..’काही नाही ग सहजच’ म्हणून तो निघालासुध्दा..आज ११.०० वाजता नितीका इंटरव्ह्युसाठी येणार होती. परवा फोनवर तिच्याशी बोलल्यानंतर ती ’नितू’च आहे याविषयी काही शंकाच नव्हती.तोच आवाज, तिच बोलण्याची ढब..
’अजूनही तशीच असेल का ती?की बदलली असेल..?’
’ओळखेल का ती आपल्याला?’ ’की विसरली असेल..?’, ’
’तिच्या मनात आता दुसरे कुणी...’
तिच्या विचारात तो ऑफिसला पोहोचला. ’घोडयाला लगाम घालावा, तसा त्याने मनाला लगाम घातला. आणि कामात लक्ष देण्याचा प्रयत्न करु लागला.
-----------------------------------------------------------------------
'Excuse me Abhijit'..
खुर्ची वळवत अभिने मागे पाहिले.
’हाय, I am Nitika, 'we had talked over phone day before yesterday'
'ओह, हाय...’.
नजरानजर झाली आणि नजरेला नजरेची ओळखही पटली...
’Lets go to discussion room'..
-----------------------------------------------------------------------
'कशी आहेस नितीका... किती वर्षांनी भेटतोय आपण... !’ अभिला जाणवले, ती अजुनही तशीच दिसते, वयामुळे थोडा फरक पडलाय, but she is still as charming as she was..
’कशी दिसतेय तुला...? आणि तू सांग, तू कसा आहेस...बराच जाड झाला आहेस बरं का !’
’ए.. इतक्या वर्षात एवढा होणारच ! नाही का? बर आधी काम संपवू आणि मग कॅंटीनमध्ये चहा पित निवांत गप्पा मारु.’
...
...
.
-----------------------------------------------------------------------
दुस-या दिवशी नितीकाने त्याच्या प्रोजेक्टला जॉईन व्हायचे ठरले.
दुपारचे जेवण दोघांनी एकत्र केले. त्याला असे उगीच वाटून गेले की, नितीका मोकळेपणे बोलत नाहीये. तिच्या घरच्यांची चौकशी केल्यावरही तिने उत्तर द्यायचे टाळले होते, व विषय एकदम बदलला होता.
त्याला जरा हे खटकले. ’इतक्या वर्षांनी भेटल्यामुळे कदाचित तिला संकोच वाटत असेल’, त्याने स्वत:ला समजावले.
दुपारनंतर अभिला कामामुळे क्षणाचीही उसंत नव्ह्ती. क्लाएंट कॉल संपवून तो ऑफिस बाहेर पडला, तेव्हा साडे-दहा वाजत आले होते.
कामातून निवांत झाल्याक्षणी त्याला नितूची आठवण आली. तिचा चेहरा डोळ्यासमोर आला.
’वॉव.. she is going to work with me frm tomm..', ’पण ती इतकी तुटक का वागत होती? आणि चेहराही जरा निस्तेज वाटत होता तिचा...काय कारण असेल नक्की? त्याचे मन तिच्याच पाशी येउन थांबत होते.
त्याला नितूची आणि त्याची पहिली भेट आठवली..
-----------------------------------------------------------------------
’टिंग-टॉंग..’
’अभि जरा बघतोस का रे..’ आजीने अभिला हाक मारली.
अभि टिव्ही बघण्यात दंग होता. क्रिकेटची मॅच ऐन रंगात आली होती, सचिन ९५ वर खेळत होता.त्याच्या सेंच्युरीची वाट पहात तो एक-एक बॉलवर लक्ष ठेवून होता.
पुन्हा बेल वाजली..टिंग-टॉंग..’
’आत्ता कोण आलय त्रास द्यायला..?’ वैतागानेच तो उठला आणि दार उघडले.
दार उघडले आणि त्याला क्षणभर काही सुचलेच नाही. तिला अनपेक्षित पणे घरी आलेले पाहून तो बावरला.
’ये ना...’ त्याला म्हणायचे होते खरंतर, पण शब्द ओठावर आलेच नाहीत.
ती अजून दारातच उभी !
’कोण आहे रे अभि..’, आई हात पुसत बाहेर आली..अभिच्या चेह-यावर अजुनही गोंधळ
’काकू, मी नितीका..’, शेवटी तिनेच उत्तर दिले.
’अग ये ना, चल आत बसूया, आज कशी काय आलीस इकडे..? आणि अभि तिला असे दारात काय उभे केले आहेस..? वेंधळा आहे नुसता..’
अभिच्या लक्षात आले आणि तो एकदम बाजूला झाला. आईच्या बोलण्यावर गालातल्या गालात हसत नितीका आत गेली. ’हिच्यासमोर वेंधळा म्हणायचे काही कारण होते का आईला?’ अभिला आईचा त्याक्षणी खूप राग आला.
ती आली तशी दहा-पंधरा मिनीटानी निघून गेली. जाता-जाता अभिला एक गोड स्माईल देउन गेली..अभिला कळेना, ’हे स्वप्न की सत्य?’
’कशाला आली होती ग ती?’
दार लावता लावता त्याने आईला विचारले..
’काही नाही रे, तिला higher English जरा अवघड जातयं. मी तिची tution घेइन का हे विचारण्यासाठी आली होती. तिला टेंन्शन आलयं. पुढच्या वर्षी बारावीला English मुळे percentage कमी व्हायला नको असे म्हणत होती...’अभिची आई एका नामांकित शाळेत ईंग्रजीची शिक्षिका होती.
’मग?’
’मग काय? मी हो म्हणून सांगितले तिला..’
’अरे वा चांगलच आहे माझ्यासाठी’.. मनातून तर खूप आनंद झाला त्याला.. पण तो आईला थोडाच दाखवता येणार ! ’अच्छा.. मग तू आता घराची पण शाळा करणार का..?’ अभिने उगीच खोटा राग दाखवला..
’ए शहाण्या, एका Tution ने काही शाळा भरणार नाही ये इथे.. आणि तुला रे काय अडचण होणार आहे, मी तिला शिकवले तर?’
’मला काय त्रास होणार ?’ अभिने पुन्हा मॅचमधे लक्ष घातले. -----------------------------------------------------------------------
आणि नितीका रोज संध्याकाळी येऊ लागली. सुरुवातीला स्माईल, नंतर येता-जाता हाय-बाय, कधीतरी क्लास नंतर पाच-दहा मिनीटांच्या गप्पा एवढी प्रगती अभिने लवकरच केली.
अभिची संध्याकाळी घराबाहेर पडण्याची वेळ बदलल्याचे आईच्या लक्षात यायला वेळ लागला नाही. पण तिने त्याला काही दाखवले नाही. नितीका तिलाही आवडायची. हे असे घडणारच ह्या वयात.. असे म्हणत तिने त्याच्यातील बदलांकडे दुर्लक्ष केले.
गप्पाची देवाण-घेवाण पुस्तके, गाण्यांच्या कॅसेटस पर्यंत गेली. दोघांच्या आवडी जुळल्यावर मैत्रीचा वेल फुलायला वेळ कितीकसा लागतो ! चार-पाच महिन्यातच मैत्रीचे रोपटे रुजले. ती अधे-मधे त्याच्याकडे मॅथ्सचे/फिजीक्सचे प्रॉब्लेमस घेऊन यायची.. ते सोडवता-सोडवता वेळ कसा जायचा ते कळायचेच नाही..
तिच्या इतक्या जवळ येणे अभिला एका सुंदर स्वप्नाप्रमाणेच भासायचे.. दिवसागणिक त्याची तिच्याविषयीची ओढ वाढतच होती. तिच्या मनात नक्की काय असावं याचा तो कित्येकदा अंदाज घ्यायचा. पण अजुनही काही ठाव लागत नव्हता.
एक दिवस दुपारी कॉलेजमधून येताना अभिला नितीका दिसली. तिच्याबरोबर कोणीतरी मुलगा होता.दोघे सायकल हातात घेउन गप्पा मारत चालले होते. ’हा कोण बरं असेल..?’ त्याने तिला संध्याकाळी विचारायचे ठरवले..
संध्याकाळी दोघे गच्चीवर गप्पा मारत उभे होते.
’काय मॅडम, आज दुपारच्या चांदण्यात कोणाशी गप्पा मारत चालला होता आपण? कोणी खास व्यक्ती आहे वाटतं?’
’मी?’
’मग कोण मी?मी पाहिले तुला दुपारी, F.C road war..'
'oh.. अरे तो माझा कॉलेज मधला मित्र आहे...’
’अगदी जवळचा मित्र आहे वाटंत..? इतक्या उन्हात..सॉरी चांदण्यात गप्पा मारत होता !’
नितीकाला त्याच्या बोलण्यातील रोख कळला..’ जवळचा तर आहेच.. पण...’
’पण काय?’
’पण..तुझ्यापेक्षा कमी !’ नितीका म्हणाली, आणि हळूच गोड हसली..
’ओ हो...खरं की काय?’...त्याने नकळत तिच्या हातावर हात ठेवला..
’हं...’ ती चक्क लाजली.
त्या रात्री अभिला झोपच आली नाही.. ती लाजलेली नितीका सतत डोळ्यासमोर येत होती..
नितीकाच्या खोलीतून त्याला गाणे ऐकू येत होते.. ’पहला नशा..पहला’
----------------------------------------------------------------
क्रमश:

No comments: